به گزارش پایگاه اطلاع رسانی خبرقم (قم‌نا)، بیانیه اخیر این مجمع، نمونه‌ای روشن از همین موقعیت دوگانه و پرتناقض است؛ متنی که عملاً با ادبیات دشمن هم‌زبانی می‌کند و در عین حال می‌کوشد با چند جمله کلی و خنثی، خود را از اتهام عبور از خطوط رسمی مصون نگه دارد.

در این بیانیه، تقریباً تمام مسئولیت وضعیت موجود، خشونت‌ها، اعتراضات و بحران‌های اجتماعی به‌طور مستقیم یا غیرمستقیم متوجه «نظام» و در رأس آن، ساختار رهبری شده است؛ آن‌هم بدون کوچک‌ترین اشاره به نقش دشمنان خارجی، جنگ ترکیبی، تحریم‌های فلج‌کننده، عملیات روانی و شبکه‌های رسانه‌ای معاند که شبانه‌روز برای بی‌ثبات‌سازی کشور فعال‌اند.

این حذف عامدانه، نه سهو قلم است و نه ساده‌انگاری؛ بلکه دقیقاً همان روایتی است که رسانه‌های ضدایرانی سال‌هاست تکرار می‌کنند. وقتی مجمع از «اتهام استبداد دینی» سخن می‌گوید و از تمرکز قدرت و اختیارات انتقاد می‌کند، عملاً همان کلیدواژه‌هایی را به کار می‌گیرد که اتاق‌های فکر براندازان برای تضعیف مشروعیت نظام طراحی کرده‌اند. پرسش روشن این است:  «آیا تکرار این مفاهیم در شرایط جنگ رسانه‌ای و امنیتی، جز ریختن آب به آسیاب دشمن معنای دیگری دارد؟»

مجمع تلاش می‌کند با یک جمله مبهم درباره «بیگانگان»، خود را از اتهام همراهی با دشمن مبرا کند؛ اما در ادامه، با تقسیم معترضان به «مردمِ قابل ترحم» و «عوامل اصلی دستورگیرنده»، عملاً مسئولیت اصلی بحران را از خیابان و پشت صحنه آشوب‌ها برداشته و به اتاق‌های تصمیم‌گیری نظام منتقل می‌کند. این دقیقاً همان نقطه‌ای است که بیانیه، از نقد دلسوزانه عبور کرده و به هم‌صدایی آشکار با روایت دشمن می‌رسد.

دعوت به «عفو و گذشت» برای دستگیرشدگان، بدون توجه به شرایط امنیتی کشور و بدون تفکیک دقیق میان اعتراض مدنی و آشوب سازمان‌یافته، پیامی خطرناک مخابره می‌کند: تضعیف اقتدار قانونی نظام در برابر جریانی که صریحاً موجودیت آن را نشانه رفته است.چنین موضعی اگر از یک جریان معاند صادر می‌شد، تعجبی نداشت؛ اما صدور آن از نهادی که خود را «درون نظام» می‌داند، محل سؤال جدی است.

مجمع در پایان از آرامش و همدلی سخن می‌گوید، اما روشن نمی‌کند آرامش با چه پیش‌فرضی؟ همدلی با چه کسانی؟ با مردمی که زیر بمباران رسانه‌ای دشمن قرار دارند یا با جریانی که آشکارا بازگشت به گذشته، تجزیه یا فروپاشی ایران را دنبال می‌کند؟

واقعیت این است که منتقد بودن، اگر به مرزبندی شفاف با دشمن منجر نشود، چیزی جز #نفوذ نرم نیست. نفوذی که نه با شعار براندازی، بلکه با ادبیات دلسوزانه، توصیه اخلاقی و انتقادهای یک‌طرفه، مشروعیت نظام و جایگاه رهبری را هدف می‌گیرد.

دقیقاً از همین‌جاست که پرسش اصلی دوباره و جدی‌تر مطرح می‌شود:
«نفوذی‌تر از مجمع محققین؟!؟!»

محسن بخشی‌نیا